sabato 9 maggio 2015

clero illustri di Greci 1. Gerardo Conforti

CONFORTI Gerardo

(Greci, 18 agosto 1863 – 30 maggio 1928)


La famiglia Conforti, originaria di Calvanico (Sa), è nota per aver annoverato tra i suoi componenti prestigiose personalità: il filosofo Gian Francesco Conforti (1743-1799), abate e martire della rivoluzione napoletana del 1799, e Luigi Conforti, poeta e scrittore di chiara fama, fratello di don Gerardo Conforti.
La casata è menzionata, fin dal secolo XVIII, per l’arte dello scalpello e per aver realizzato stupendi portali ed opere architettoniche oltre che a Calvanico anche in Irpinia.
Il capostipite della famiglia originaria di Calvanico, Giuseppe (1791-1857), figlio di Luigi e Maria Vittoria Conforti, praticava infatti la professione di scalpellino ed aveva sposato la signora Angela Franco, che esercitava l’arte di filatrice con propria attività. Da Giuseppe vennero alla luce Raffaele, nato nel 1829, che fu parroco di Calvanico, Filomena e Luigi, padre di d. Gerardo Conforti.
Luigi, a causa della professione di scalpellino e geometra, si trasferì a Greci, dove sposò Luisa De Martino, sorella del celebre p. Leonardo De Martino, poeta e missionario apostolico in Albania, da cui ebbe il figlio Gerardo.
Il giovanetto, avviato alla carriera ecclesiastica, frequentò il seminario vescovile di Ariano e completò la sua formazione conseguendo la laurea in utroque iure. Ordinato sacerdote, celebrò la prima messa nella chiesa parrocchiale di Greci nel 1886, in concomitanza con la solenne incoronazione della Madonna del Caroseno da parte del Capitolo Vaticano. Dopo aver insegnato nel seminario arianese, passò a quello di Corigliano Calabro divenendone direttore. Il Conforti, nipote e degno allievo dello zio P. De Martino, ha avuto il merito di aver fatto da ponte tra l’Albania e le comunità italo-albanesi d’Italia. Ha fatto conoscere in Europa la questione culturale, letteraria, politica e religiosa albanese. Il suo motto era: “L’Albania, unificata dalla lingua e riscattata dal servaggio delle potenze europee, indipendente dal dominio degli stranieri”. È stato un fervente animatore del movimento politico per l’indipendenza della nazione albanese, sollecitando anche il celebre De Rada. Ha promosso i comitati Albanesi delle Calabrie e di Napoli dal 1895 al 1904. La sua attività pubblicistica è stata incessante e prolifica, ma quasi tutta la sua produzione giornalistica è raccolta nella corposa monografia L’Albania e gli Stati balcanici, pubblicata nel 1901.
Il teologo Conforti è stato, inoltre, rettore dei seminari di Cassano e di Cariati, ed anche in questa veste volle rispondere in maniera concreta al grido di De Rada che rivendicava l’indipendenza dell’Albania e la definizione della questione della lingua albanese. Sotto la presidenza dello stesso De Rada si formò un comitato provvisorio e si stabilì di organizzare il 1° Congresso italo-albanese delle Calabrie. Gli altri protagonisti erano lo stesso Conforti, l’abate Luigi Lauda di Greci, il sac. Antonio Argondizza, il prof. Angelo Ferrara di Frascineto, il dott. Agostino Ribecco di Spezzano Albanese. Il Congresso elesse l’on. Francesco Crispi come presidente onorario, Girolamo De Rada, presidente effettivo, l’abate Luigi Lauda, vicepresidente, segretari Gerardo Conforti, Antonio Ferrari e Agostino Ribecco.
Il Nostro volle promuovere, insieme al suo concittadino avv. Gennaro Lusi, anche l’istituzione di un nuovo comitato politico albanese in Napoli. Sul “Pungolo parlamentare” del 25 febbraio 1897, scrisse un vibrante appello affinché il costituendo comitato potesse propugnare i principi di nazionalità del popolo albanese, e nel contempo, molto abilmente, riuscì ad appianare la controversia circa la coesistenza dei comitati italo-albanesi, riconoscendo al congresso calabro una missione linguistico-letteraria, mentre al congresso napoletano quella prettamente politica. Il consiglio direttivo del comitato partenopeo fu composto dal presidente marchese Giovanni Castriota D’Auletta, Pasquale Turiello vice presidente, P. Leonardo De Martino vice presidente delegato, consiglieri avv. Gennaro Lusi e Gerardo Conforti. Tra le iniziative da intraprendere figurava anche l’invio di una lettera al governo presieduto da Francesco Crispi per l’istituzione di una cattedra di lingua e letteratura albanese presso il Regio Istituto Orientale di Napoli. Organo ufficiale del comitato era la rivista “La Nuova Albania”, di cui Conforti fu il redattore e l’avv. Gennaro Lusi, giornalista brillante, il direttore. Le annate quasi complete sono custodite presso la Biblioteca Nazionale di Firenze (di cui lo scrivente conserva i microfilm).
D. Gerardo Conforti, oltre a collaborare con vari scritti ai principali organi di stampa nazionale e internazionale, mise in piedi una fitta rete di relazioni con politici e uomini di cultura del tempo, tra cui la baronessa Dora d’Istria, pseudonimo della scrittrice Elena Ghjca, con la quale ebbe una interessante corrispondenza.
L’Albania e gli Stati balcanici raccoglie il corpus degli scritti sulla nazione albanese; nell’opera vi sono importanti contributi per la conoscenza e lo sviluppo delle problematiche connesse all’indipendenza albanese e alla questione linguistica. Gli stessi scritti furono pubblicati su “La libertà” (1898) e sue corrispondenze apparvero anche sul “Pungolo” di Napoli (24 e 25 dicembre 1897), “La Perseveranza” di Milano (9 maggio 1897), il “Mattino” e il “Roma” di Napoli (1897), l’“Osservatore Cattolico” (n. 19, del 25 maggio 1899).
Presso gli eredi di D. Conforti, famiglia Abbatangelo-De Maio di Greci e dott. Ugo De Maio, si conservano alcuni autografi, opuscoli e un album fotografico di notevole importanza storica. La famiglia di Gerardo Conforti di Galvanico (Sa) custodisce altro materiale inedito circa l’origine della famiglia.
D. Conforti ha lasciato anche una piccola monografia su Greci, del 1922, e diversi scritti di letteratura albanese. Sacerdote attento e premuroso, ha sempre mantenuto rapporti cordiali con Ariano: pur facendo parte del clero della diocesi di Benevento, si fece incardinare nella diocesi di Ariano e da giovane lesse nel duomo vari panegirici. Prima di morire volle persino donare la sua biblioteca al seminario diocesano arianese. Espresse, infine, il desiderio di voler ricostruire la chiesetta di S. Rocco presso lo scalo di Greci e si riservò di donare alla parrocchia di Greci la campana della stessa cappella, qualora venisse ricostruita, ed un suo calice.
Un importante contributo per la conoscenza della feconda attività politica e culturale di D. Gerardo, per la questione della nascita e dell’indipendenza dell’Albania, è stato offerto dagli altri  arbreshë di Greci. In questo senso, oltre al teologo Conforti, vanno ricordati P. De Martino, Luigi Lauda, Gennaro Lusi che hanno dato un valido sostegno all’opera letteraria e politica del vate arbreshë Girolamo De Rada (1814-1913)..
Il Conforti si spense a Greci il 30 maggio 1928. La triste notizia fu annunciata dal notiziario diocesano di Ariano, “L’Esiguo”, che pubblicò il necrologio:

Il 30 maggio spirava nel bacio del Signore il Sacerdote D. Gerardo Conforti. Nativo di Greci (Archidiocesi di Benevento) veniva incardinato nella nostra diocesi dal Vescovo mons. Trotta. Laureatosi in teologia e diritto canonico, insegnò per qualche tempo nel nostro seminario con lodevolissimo pensiero, degno di essere imitato, lasciò in parte i suoi libri al medesimo istituto. Preghiamo per la sua anima benedetta.”

L’elogio più sentito è stato formulato da Francesco Crispi, (1818-1901),  anch’egli arbrëshë della Sicilia  che scrisse:

E’ stato il primo di questo secolo a insorgere vigorosamente  contro la tirannide straniera”. Il Conforti fu certamente la fervida testimonianza di un etnia (quella albanese) fortemente sentita nelle colonie  italo-albanesi dell’Italia meridionale, che all’interno della lega di Prizren, è stata una delle motivazioni ideologiche che hanno portato alla compattezza, alla solidarietà dell’unità nazionale albanese, che ha forzato la mano alle potenze europee affinché i diritti del popolo albanese fossero completamente riconosciuti.

Opere: Il Papa maestro di verità, discorso recitato nel duomo di Ariano per le feste giubilari del pontefice Leone XIII, Ariano 17 febbraio 1893, Tip. Economico-Sociale G. Marino, Ariano 1893, pp. 17; L’Albania e gli Stati balcanici, Tip. Ammirato, Lecce 1901; Giuseppina Knorr – profili albanesi, (s.n.t.); S. Giorgio e la questione albanese, (s.n.t.); Questione macedone o albanese?, Panzini, Napoli 1904; Per la morte di Giovanni De Majo, Tip. del Tricolle & Riccio, Ariano 1905; Albania neutrale, Tip. Vitale, Napoli (s.d.); Problema Albanese, Tip. Artigianelli, Napoli (s.d.); Memorandum sui diritti e sui confini dell’Albania. Voti degli Italo-Albanesi presso la Conferenza della Pace, s.n.t., pp. 3; Appunti di storia cronologica di Greci, Tip. degli Artigianelli, Napoli 1922 (2a ed., Arti Grafiche De Ieso, Casalbore 2005, pp. 63.

Bibliografia: V.G. Sammarra , a cura di,  “Ili Arbresvet (La stella degli Albanesi)”,  diretta da Antonio Argondizza, nn. 1-4, 1896-1897, (rist. Mario Guidi Arti Grafiche, Cosenza 1984), pp. 3, 5, 7, 8, 40, 49;La Nuova Albania” – Organo del comitato politico italo-albanese di Napoli, Napoli 1898-1906; “L’Esiguo” – Bollettino ufficiale per gli atti di Curia vescovile di Ariano di Puglia, Ariano 1928, IX, n. del 30 giugno 1928, p. 155; M. Camaj, La parlata albanese di Greci in provincia di Avellino, Firenze 1971, pp. 1-5 (o p. 5?); E. Koliki, Racconti popolari, Firenze 1970, pp. 1e segg.; G. Laviola, Società Comitati e Congressi Italo-Albanesi dal 1895 al 1904, Cosenza 1974, pp. 11 e segg.; B. Zoccano, Greci [sub voce], I Dauni Irpini, la mia gente, la mia terra, Napoli 1990, pp. 123-127; G. Orsogna, Greci, in La Valle del Miscano, progetto itinerari turistici Campania interna, vol. II, Avellino 1995, pp. 224-253 e bibliografia, pp. 298-299; M. Norcia, Gli Arberesh di Greci per la nascita della nazione albanese, in “Rilindhia”, Organ I Lidhjes  Italiane e Minoritetit Arbëresh, - Atti del Convegno 1912 :nascita di una nazione contributo degli Arbëreshë per l’indipendenza dell’Albania, Castrovillari, 31 gennaio 1988,   a. V n. ¼,  Cosenza, 1988, pp. 17-26 ; E. Monaco, (a cura di ), AA.VV.,  Greci, tradizioni e cultura arbëreshë in Campania, Ariano 2002, pp. 1, 97 ;P. Bruni, cur., Arbëreshë: cultura e civiltà di un popolo, Quaderni di Libri e Riviste d’Italia n. 53, Ministero per i Beni e le Attività Culturali, Roma 2004, p. 233; AA.VV.,  Greci, un centro davvero suggestivo: storia, tradizioni, gastronomia, Tip. Lucarelli, Ariano 2000, pp. 1 e 14 .

(Giovanni Orsogna)

Conforti Gerardo
(Grekët, Greci-Katundi  18 gusht 1863 – Sarno (Sa)30 maj 1928)
                       
Familja Conforti, fillimisht nga Calvanico (SA), është i njohur për të kanë numëruar në mesin e anëtarëve të saj personalitete prestigjioze: Filozofi Gian Francesco Conforti (1743-1799), abati dhe dëshmor i revolucionit napolitan e 1799, dhe Luigi Conforti, poet dhe shkrimtar i njohur, vëllai i Don Gerardo Conforti.
Shtëpia është e përmendur, që nga shekulli i tetëmbëdhjetë, për artin e daltë dhe duke shënuar portaleve të bukura dhe veprat arkitekturore mirë në Calvanico në Irpinia.
Themeluesi i familjes fillimisht nga Calvanico, Jozefit (1791-1857), i biri i Louis dhe Maria Vittoria Conforti, në fakt praktikuar profesionin e gurgdhendës dhe ishte martuar me zonjën Angela franko, i cili praktikuar artin e flutur me biznesin e saj. Jozefi erdhi në dritë Raffaele, i lindur në 1829, i cili ishte pastor i Calvanico, Filomena dhe Luigi, babait d. Gerardo Conforti.
Luigi, sepse profesionin e gurgdhendës dhe topograf, ai lëvizi për të grekëve, ku ai martuar Luisa De Martino, motra e p famshme. Leonardo De Martino, poet dhe misionar apostolik në Shqipëri, me të cilët ai kishte djalin e tij Gerard.
I riu, ka filluar një karrierë kishtare, ai mori pjesë në seminarin e Ariano dhe përfunduar arsimin e tij të diplomimit në jure utroque. Shugurua prift, kremtoi Meshën e parë në kishën e famullisë së grekëve në 1886, që përkon me kurorëzimin solemn të Zonja jonë e Caroseno nga ana e Kreut të Vatikanit. Pas mësim në Ariano seminarit, u ngrit që të Corigliano Calabro u bërë drejtor i saj. Conforti, nipi dhe nxënës i denjë i xhaxhait të tij P. De Martino, pati meritën e ka bërë një urë mes Shqipërisë dhe Italo-shqiptare të Italisë. E ka bërë të njohur në Evropë çështjen e kulturës, letrare, politike dhe fetare shqiptare. Motoja e tij ishte: "Shqipëria, të bashkuar me gjuhën dhe të çliruar nga skllavëria e fuqive evropiane, të pavarura nga domenin e të huajve." Ai ishte një promotor i flaktë i lëvizjes politike për pavarësinë e kombit shqiptar, duke i bërë thirrje gjithashtu e famshme De Rada. Komitetet promovuar shqiptarët e Kalabrisë dhe Napoli nga 1895 deri në 1904. gazetarisë së Tij të biznesit ishte i pandërprerë dhe pjellor, por shumica e prodhimit të tij gazetaresk është mbledhur në monografi i dendur Shqipërisë dhe Shteteve të Ballkanit, botuar në 1901.
Teolog Conforti ishte gjithashtu rektor i seminaret e Cassano dhe Cariati, dhe në këtë funksion ai donte të përgjigjet konkretisht për të britmës së De Rada që kërkonin pavarësinë e Shqipërisë dhe përkufizimin e çështjes së gjuhës shqipe. I kryesuar nga De Rada formuar një komitet të përkohshëm dhe vendosën të organizojnë 1 Kongresit italo-shqiptar të Kalabrisë. Karakteret e tjera ishin të njëjta Conforti, Abbot Luigi Lauda e grekëve, sac. Antonio Argondizza, prof. Angelo Ferrara Frascineto, Dr. Augustine Ribecco Spezzano shqiptar. Kongresi zgjodhi Hon. Francesco Crispi si president nderi, Jerome De Rada, presidenti efektiv, abati Luigi Lauda, ​​nënkryetar, sekretar Gerardo Conforti, Antonio Ferrari dhe Augustini Ribecco.
Tonë të kërkuar për të promovuar, së bashku me avokatin e tij shokët. Gennaro Lusi, duke përfshirë krijimin e një komiteti të ri politik shqiptar në Napoli. On "Sting parlamentar" i 25 Shkurtit 1897 ai shkroi një apel të gjallë që Komiteti mund të përbëjë avokatit parimet e kombësisë së popullit shqiptar, dhe në të njëjtën kohë, shumë cleverly, ai arriti të kapërcyer polemika në lidhje me bashkëjetesën e komiteteve Italo-Shqiptare, duke njohur CALABRO kongres një mision gjuhësore dhe letrare, ndërsa Kongresi napolitan që thjesht politik. Këshilli Drejtues i Komitetit ishte i përbërë nga presidenti napolitan markez Giovanni Castriota D'Auletta, nënkryetar Pasquale Turiello, P. Leonardo De Martino zëvendës president ekzekutiv, këshilltarëve avokat. Gennaro Lusi dhe Gerardo Conforti. Ndër nismat që do të ndërmerren me motive madje duke dërguar një letër qeverisë së kryesuar nga Francesco Crispi për krijimin e një karrige të gjuhës dhe letërsisë shqipe në Institutin Mbretëror të Lindjes Napolit. Organ zyrtar i komitetit ishte revista "New Albania", e cila Conforti ishte redaktor dhe avokat. Gennaro Lusi, gazetar i shkëlqyer, drejtor. Të vintages pothuajse të plotë janë mbajtur në Bibliotekën Kombëtare të Firences (i cili shkrimtar mban mikrofilm).
D. Gerardo Conforti, si dhe të bashkëpunojnë me shkrime të ndryshme në organet kryesore të shtypit kombëtar dhe ndërkombëtar, të vënë një rrjet të fortë të marrëdhënieve me politikanëve dhe intelektualëve të kohës, duke përfshirë edhe Baronesha Dora d'Istria, pseudonimin e shkrimtarit Elena Ghjca, me të cilin ai kishte një korrespondencë interesant.
Shqipëria dhe Shtetet e Ballkanit mbledh korpusin e shkrimeve mbi kombin shqiptar; punojnë atje janë kontribute të rëndësishme për njohuritë dhe zhvillimin e çështjeve që lidhen me pavarësinë e Shqipërisë dhe çështjen e gjuhës. Të njëjtat Shkrimet janë botuar në "Liria" (1898) dhe korrespondenca e tij u shfaq edhe në "Sting" në Napoli (24 dhjetor dhe 25 1897), "Këmbëngulja" i Milanos (9 maj 1897), "Morning" dhe "Roma" e Napolit (1897), '' Observer Katolike "(n. 19 i 25 majit 1899).
Në trashëgimtarëve të d. Conforti, familja Abbatangelo-De Maio e grekëve dhe dr. Ugo De Maio, mban disa autografe, broshura dhe një album foto të një rëndësie të konsiderueshme historike. Familja e Gerardo Conforti i panatyrshëm (SA) përmban materiale të tjera të pabotuar në lidhje me origjinën e familjes.
D. Conforti gjithashtu la një monografi të vogël për grekët, 1922, dhe shkrimet e tjera të letërsisë shqipe. Prifti i vëmendshëm dhe i kujdesshëm, ka ruajtur gjithmonë marrëdhënie të përzemërta me Ariano: edhe pse një pjesë e klerit të dioqezës së Benevento, u incardinated në Dioqezën e Ariano dhe të rinj të lexoni në Katedralen Panegjirikët ndryshme. Para se të vdiste ai donte të jap edhe bibliotekën e tij në seminar dioqeziane e Ariano. Shprehur, më në fund, dëshira për të rindërtuar kishën e Shën Rocco në aeroportin e grekëve dhe është i rezervuar për të dhuruar në famullinë e grekëve zile e të njëjtit kishëz ku është rindërtuar, dhe kupën e tij.
Një kontribut i rëndësishëm në njohjen e plotë të aktivitetit të frytshëm politik dhe kulturor të D. Gerardi, për çështjen e lindjes dhe të pavarësisë së Shqipërisë, u ofrua nga arbreshe tjetër të grekëve. Në këtë kuptim, përveç teologut Conforti, duhet përmendur P. De Martino, Luigi Lauda, ​​Gennaro LUSI i cili i dha mbështetje të vlefshme për punën e letrare dhe politike poetit arbreshe Girolamo De Rada (1814-1913) ..
Conforti vdiq në Grekët –Greci,  30 Maj 1928. Lajm i trishtuar u njoftua nga lajmet e Ariano dioqeziane, "Vlera e Vogël", e cila botuar nekrologji:

30 Maj frynte në puthje e Zoti Prifti D. Gerardo Conforti. Grekët Native (Kryedioqeza e Benevento) është incardinated në dioqezën tonë nga Peshkopi Mgr. Trotta. Ai u diplomua në teologji dhe ligjit kanun, ai mësoi për një kohë në seminarin tonë me mendimin lavdërueshëm, të denjë për imitim, ai la disa nga librat e tij në të njëjtin institucion. Le të lutemi për shpirtin e tij të bekuar. "

Falënderimi më shumë 'dëgjuar ishte formuluar nga Francesco Crispi, (1818-1901), gjithashtu arbreshe nga Sicilia, i cili shkroi:

"Kjo ishte e para e këtij shekulli të rritet fuqishëm kundër tiranisë së huaj." Conforti ishte sigurisht dëshmi i zjarrtë i një etnike (shqiptar) ndjerë fort në kolonitë italiane-shqiptare të Italisë jugore, që në kuadër të Lidhjes së Prizrenit, ishte një nga motivet ideologjike që çuan në kompaktësinë, solidariteti i Uniteti 'shqiptar kombëtar, e cila ka detyruar dorën të fuqive evropiane që të drejtat e popullit shqiptar janë të njohura plotësisht.”

Punon: mësues Papa i së vërtetës, fjalim recituar në katedralen e Ariano për partitë jubileut të Papa Leo XIII, Ariano 17 shkurt 1893, Tip. Ekonomik-Social G. Marino, Ariano, 1893, f. 17; Shqipëria dhe Shtetet e Ballkanit, Tip. Admiruar, Lecce në 1901; Giuseppina Knorr - Profilet e shqiptarëve (s.n.t.); St George dhe çështja shqiptare, (s.n.t.); Maqedonas apo çështja shqiptare, Panzini, Napoli 1904?; Për vdekjen e John De Majo, Tip. Tricolle & Riccio, Ariano 1905; Shqipëria neutral, Tip. Vitale, Napoli (S.D.); Problemi shqiptar, Tip. Artigianelli, Napoli (S.D.); Memorandumi mbi të drejtat dhe kufijve të Shqipërisë. Votat e italo-shqiptarëve në Konferencën e Paqes, SNT, f. 3; Vë në dukje historinë kronologjike të grekëve, Tip. Punëtorët, Napoli 1922 (ed 2., Art Graphic De Ieso, Casalbore 2005, f. 63.

Bibliografia: V.G. Sammarra, eds, "Ili Arbresvet (ylli i shqiptarëve)" revistë? e drejtuar nga Antonio Argondizza, pn. 1-4, 1896-1897, (Rist. Mario Guidi Arte Grafike, Cosenza 1984), f. 3, 5, 7, 8, 40, 49; "New Albania" - Organ i komitetit politik italo-shqiptare e Napolit, Napoli 1898-1906; "Vlera e vogël" - Gazeta zyrtare për aktet e Curia peshkopi i Ariano di Puglia, Ariano 1928, IX, n. 30 qershor 1928, f. 155; M. Camaj, Grekët e folura shqiptare në provincën e Avellino, Firence 1971, f. 1-5 (ose p 5.?); E. KOLIKI, Tales Popular, Firence 1970, f. 1 et seq.; G. LAVIOLA, Komitetet e kompanisë dhe Kongresi Italo-shqiptarët 1895-1904, Cosenza 1974, f. 11 et seq.; B. Zoccano, grekët [sub artikull], unë Dauni Irpini, populli im, vendi im, Napoli 1990, f. 123-127; G. ORSOGNA, grekët, në The Valley Miscano, itineraret e projektit brendësi Campania, vol. II, Avellino 1995, f. 224-253 dhe referenca, f. 298-299; M. Norcia, Arberesh e grekëve për lindjen e kombit shqiptar, në "Rilindhia" The organeve Lidhjes se italisht dhe Minoritetit arbëreshët, - Procedura e Konferencës 1912: Lindja e një kombi 'kontributeve arbëreshët për pavarësinë e Shqipërisë, Castrovillari , 31 janar, 1988 a. V n. ¼, Cosenza, 1988, f. 17-26; MONAKO E., (ed), autorë të ndryshëm, grekët, traditat dhe kultura arbëreshë në Campania, Ariano 2002, f. 1, 97; P. . Bruni, ed, Arbëreshët: kultura dhe qytetërimi i një populli, fletoret libra dhe revista e Italisë. 53, Ministria e Trashëgimisë dhe Kulturës, Romë 2004, f. 233; Autorë të ndryshëm, grekët, një shëndet të vërtetë mbresëlënëse: historia, traditat, gastronomi, Tip. Lucarelli, Ariano 2000, f. 1 dhe 14.

(Gjoni Orsogna)


Nessun commento: